De besparingstrein dendert voort ...

U bent hier

Home > Nieuws > De besparingstrein dendert voort ...

Op 10 jaar tijd moesten sociaal-culturele en amateurkunstenorganisaties tot wel 45% van hun subsidies afgeven. De besparing van 6% die ook Vormingplus regio Mechelen vanaf 2020 te wachten staat is dus veel meer dan een oefening in efficiëntie. Lees er meer over via de website van onze belangenbehartiger, De Federatie.

In de week van 2 december slaat de brede culturele sector de handen in elkaar voor een week vol VuurWerk. Organisaties uit het sociaal-culturele veld zetten hun werking in de kijker en laten hun stem horen. 

Ook onze deelnemers, lesgevers en vrijwilligers staan in vuur en vlam voor sociaal-cultureel werk en de werking van Vormingplus. Lees hieronder waarom!

Galia Veleva - vrijwilligster 

Sociocultureel werk betekent voor mij en voor vele anderen een wereld van verschil. Een terrein waar je als socioculturele medewerker elke dag het verschil kan maken - een waardevolle betekenis kan geven in het leven van zo velen, medewerkers, con-collega’s, genieters van sociocultureel werk! Het is een domein waar het om de mens draait in onze maatschappij. En net daar zouden wij in onze maatschappij meer om bekommerd moeten worden, om de mensen die het verschil maken om het leven van iedereen door cultuur en sociaal werk lichter maken, leefbaar, bespreekbaar en zinvol.

Dit soort werk is broodnodig in een wereld waar wij op waarden als gelijke kansen voor iedereen, democratie en vrijheid trots willen blijven zijn! Dankzij de toegevoegde waarden van sociocultureel volwassenwerk kan onze maatschappij zich evenwichtig blijven ontwikkelen en bewuste leiderschap vertonen. De economie draait niet enkel om cijferwerk en meer winst, maar ook om mensen die allerlei kansen krijgen om zich te ontwikkelen, te groeien en opgevangen te worden in minder goede tijden opdat ze dan aan hun eigen groei en de economische groei als gevolg kunnen blijven bijdragen.

Zonder een evenwichtige bodem en het sociocultureel volwassenenwerk kan het cijferwerk niet tot stand komen en een garantie blijven. Laten wij het met ons allen blijven waarderen en garanderen!

Anna van Ginderen - lesgeefster computercursussen en begeidster de Leeswereld Lier (leeskring voor anderstaligen in de bibliotheek)

  • Levenslang leren en begeleiding daarbij met de nodige professionaliteit
  • Digitaal bijbenen in veiligheid en vertrouwen, laagdrempelig om in te schrijven en de cursus te betalen
  • Verbinding met andere cursisten, lesgevers, medewerkers binnen socio-culturele netwerk en bibliotheken, dienstencentra
  • In contact komen met andere culturen, frisse ideeën en meningen die kunnen en mogen verschillen en toch inspirerend werken

Glenn Huyben - lesgever workshops fotografie, fotograaf en zorgkundige

Happy-hour in teneur!

Het lijkt wel ‘happy-hour’ in teneur: halftijds werken in de non-profit als zorgkundige en bijverdienen als freelancer in de sociale- of culturele sector. Beide takken van professionaliteit waar een beleid beslist om even een stuk uit de cake weg te nemen en fors te besparen in middelen qua subsidiëren van instellingen of verenigingen die het broodnodig hebben.

Al jaren merk ik dat de zorgzwaarte in een rusthuis omhoog mag gaan. Met gevolgen voor mezelf en menig collega in termen van gezondheid: overbelasting van een trivia aan gewrichten of het tegenwerken van onze ‘oh’ zo belangrijke steunbalk, namelijk onze rug. Om nog maar niet te denken aan burn-outs en gewoon een opeenstapeling van ‘ik-zie-het-niet-meer-zitten’. Maar we doen graag verder, want we zijn begaan met onze bewoners of cliënten.

Het is in het rusthuis dat we ook al geregeld horen dat een zinvol animatieprogramma niet echt van doen is volgens onze regering. Budgetten worden daar al eerst aangesneden in termen van verminderen. We moeten maar vindingrijker zijn of een ergo-therapeut neemt dat ‘taakje’ maar even erbij. Een vermoeden groeit dat ons beleid niet zo begaan is met het sociale aspect van onze samenleving. Want het is economische vooruitgang die telt. Privatisering van de hele boel zou ons een pak minder kopzorgen opleveren klinkt het. Maar laten we toch maar niet al te veel rondkijken hoe het er vaak aan toegaat daar waar eerder ‘de aandeelhouder’  bediend moet worden binnen een bedrijf waar de zorg voor mensen centraal staat.

Sinds enkele jaren werk ik samen met Vorming Plus of culturele centra in mijn buurt, een mooie afwisseling met mijn hoofdberoep als zorgkundige. Het is een welgekomen verademing voor de zware job in de zorg en een perfecte gezonde balans om beiden te kunnen doen.  Ik verzorg vooral op ‘freelance-basis’ voor hen workshops fotografie of doe de begeleiding van interessante trajecten. Soms is er zelfs de samenwerking tussen hen en het rusthuis, of zelfs andere verenigingen en scholen.

Wat vooral opvalt is dat het erg toegankelijk is. Iedereen kan deelnemen aan de trajecten of workshops. De prijs is met zorgvuldigheid gekozen zodat niemand echt uitgesloten wordt. De onderwerpen die ze aanbieden zijn uiteenlopend. Niet deelnemen is dus een zwak uitvlucht. En ook echt een divers publiek schrijft zich in, wat altijd merkbaar is aan de groep. Rijk, jong, oud en arm: iedereen werkt samen omdat het uitgangspunt een gezamenlijke interesse is en dat verbindt makkelijk.

Waar het over gaat binnen een cursus of workshop is deel één, maar het samenkomen in een groep is deel twee. Vaak valt het me op dat mensen zeker deelnemen voor mijn zegje over het onderwerp fotografie. Maar dat samenzitten, meedoen aan iets of tot een groep behoren echt ook belangrijk is. Mooi is het om de sfeer sessie na sessie te zien groeien. Waar vaak nog na de les nagepraat wordt of er zelfs een drankje op café volgt om verder te keuvelen. Om uiteindelijk telkens weer met lichte spijt tijdens de laatste sessie te moeten zeggen dat het er weer op zit. En ik hoop dan vaak dat we elkaar weer snel weerzien bij een ander onderwerp. En geloof me, veel mensen zie je echt terug. Gewoon omdat het gezellig was. Eerlijkheid doet me zelfs zeggen dat ik er buiten de lessen al enkele goede kennissen aan overgehouden heb. En ik zie zeker ook vriendschappen groeien die tot ver na een workshop stand houden of blijven. We kunnen het dus leren noemen, maar ook samenkomen, niet alleen zijn, meedoen, van tel zijn,…

Wat als een organisatie zoals Vorming Plus of de culturele centra dit niet meer kunnen verzorgen door een gebrek aan middelen. Een gemiste kans. Want onze samenleving kan er alleen maar baat bij hebben. Want volgens mijn overtuiging nemen we ‘elkaar' makkelijker mee in een positieve attitude en samenleving. Eerder dan geïsoleerd thuis te zitten zonder enige uitweg moeten we mensen verbinden. Al is het zelfs met iets simpels zoals een workshop over eender welk thema als traject. Want cultuur of een sociaal programma is meer dan een kostenpost. Het zijn begrippen die het oude volkshuis vervangen. Mensen samen brengen, verenigen. Iets waar we maar al te graag belastingen voor betalen maar dan ook willen dat het eraan besteed wordt.

Dus misschien moet ons beleid er nog maar eens over nadenken of het echt een kostenpost is of eerder een investering in een gezonde maatschappij. Ik zal alvast niet de eerste of enige zijn die besluit met deze zin.      

ONTHAAL

We zijn momenteel niet telefonisch bereikbaar. Heb je een vraag voor ons? Neem contact op via regiomechelen@vormingplus.be.